Algemeen

EX-VAXX VERHAAL #10: “HET LEEK WEL OF HIJ BEPAALDE VAARDIGHEDEN WAS KWIJTGERAAKT

Beste mensen,

Ik ben een ex-vaxxer en wil met mijn verhaal ouders (en kinderen) helpen met bewustwording omtrent het vaccinatiegebeuren. Mijn verhaal en foto mogen vrijelijk gedeeld worden met een ieder die daar belangstelling voor heeft. Ik prijs mij gelukkig dat ik tijdig tot inzicht gekomen ben en ben dankbaar voor de onweerlegbare informatie die liefhebbende mensen mij hebben doen toekomen. Ik draag graag bij aan de bewustwording van andere mensen en wil mij inzetten dat vaccinatie niet verplicht gesteld wordt. Onderstaand mijn verhaal.  

In oktober 2005 werd onze zoon Mees geboren, en automatisch werd hij opgenomen in het vaccinatieprogramma. Ik, de vader, zag de negatieve uitwerking die de vaccinaties hadden op Mees. Hij kreeg koorts, huilde ontroostbaar en had geen eetlust. Zijn levendige ogen en aanstekelijke lach verdwenen. Vervolgens sliep hij wel 12 uur aan een stuk en was met de grootste moeite wakker te krijgen. Het deed me gewoon zeer om onze zoon zo te zien. Wat deden we hem aan, dit kon toch niet goed zijn?

Ik besprak het met mijn vrouw. Zij nam contact op met het CB en haar werd verzekerd dat deze reacties volkomen normaal waren en van tijdelijke aard.

Mijn blinde vertrouwen in het vaccinatieprogramma was nu echter wel afgenomen en ik ging me meer verdiepen. Ik zocht naar reacties van mensen en kwam al spoedig de verhalen tegen van ouders van een kind met vaccinatieschade.
Ook verhalen van (antroposofische) artsen zetten me meer aan het denken. Helemaal schrok ik van de verhalen van ouders van wie het kind spoedig na het krijgen van een vaccinatie gestorven was. “Dat komt voor” erkende het CB, “maar de kans is bijzonder klein en vaak heeft het kind dan ook een erfelijke aanleg”. Tja, kleine kans, maar het zou je kind maar wezen. De moedige ouders die met hun verhaal naar buiten kwamen vonden geen gehoor en werden verder genegeerd. Er bleken geen serieuze studies te bestaan naar de mogelijke bijwerkingen van vaccinaties.

Ik besprak het weer met mijn vrouw en zij zou zich bij het volgende bezoek aan het CB kritischer opstellen. Helaas bleek dat niets te hebben opgeleverd, want het CB had nauwelijks naar onze bedenkingen geluisterd en onze zoon gewoon weer gevaccineerd. Weer traden dezelfde reacties op, maar nu lag onze zoon dagenlang apathisch in zijn wiegje. De huisarts vertelde
ons dat dat vaker voorkomt, en dat dat na verloop van tijd weer overgaat.

Ik keek naar onze zoon. Het leek wel of hij bepaalde vaardigheden was kwijtgeraakt, met name waar het zijn fijne motoriek betrof. Mijn vrouw gaf aan dat zij nog steeds achter de vaccinaties stond, en dat het krijgen van ziektes als kinkhoest veel erger zou zijn. Ik verdiepte me verder in de ziektes waar tegen gevaccineerd werd en de mogelijke gevolgen. Veel kinderen maakten deze ziektes door zonder daar al te veel last van te ondervinden.

Toen kreeg mijn vrouw zelf een ongeneeslijke ziekte: longkanker, en binnen een half jaar kwam ze te overlijden. Hoe erg dat ook was, voor onze zoon had het als voordeel dat ik nu met hem naar het CB ging en kon besluiten over eventuele vaccinaties. De verpleegkundige reageerde zeer afwijzend op mijn twijfels en nam een dwingende en manipulatieve houding aan. Wat zou ik er van vinden als mijn zoon zou komen te overlijden aan kinkhoest of polio? Ik kon maar beter snel de vaccinaties laten toedienen in het belang van mijn kind en de samenleving. Zonder op mijn antwoord te wachten pakte ze de injectienaald en vulde die met de vloeistof uit een klein flesje.

Ik dacht aan hoe ik Mees had zien worstelen na de vorige vaccinatie en besloot er direct mee te stoppen. Ik pakte hem op en zei dat ik geen prijs stelde op verdere vaccinaties en deze dwingende vorm van begeleiding door het CB. De verpleegkundige reageerde nu helemaal verontwaardigd en zei dat wij een gevaar vormden voor de samenleving. “Weg hier” bedacht ik mij, en snel ontvluchtte ik het CB om daar nooit meer naar terug te keren.

Nog vele malen werd Mees uitgenodigd om zijn spuitjes te komen halen, maar daar ben ik verder niet op ingegaan. Mees is inmiddels 14 jaar. Een gezonde jongen met een goed leervermogen. Hij is zelden zieker dan een lichte verkoudheid.

In de tussentijd heb ik nog veel meer informatie ingewonnen over het vaccinatiegebeuren en ben toegetreden tot facebook-groepen. Ik sta volkomen achter mijn beslissing om verder niet te vaccineren. Alleen had ik gewild dat ik me eerder verdiept had in het vaccinatieprogramma en er niet als een schaap in meegegaan was. Ik ben blij dat ik er mee gestopt ben, maar bedenk ook dat ik er liever nooit aan had willen beginnen.

Ik wens alle huidige en toekomstige ouders inzicht toe om voor zichzelf en hun kinderen een weloverwogen en verantwoorde keuze te kunnen maken.

Laat je informeren alvorens te vaccineren!
met vriendelijke groeten,

Richard Thoolen

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail